A A A

Istorijski zapisi sa naših prostora


U morfološkom smislu područje Čečave je izgrađeno od srednje visokih brda i obronaka graničnih planina. Na jugozapadu protežu se sjeveroistočni obronci planine Borja—Javorova sa vrhovima Lipova glava 520 m i Brestovac 605 m.

 

Čečava zauzima sjeveroistočni dio teslićke opštine. Prostire se na obroncima planine Javorova i leži u slivu rijeke Male Ukrine. Dr Milenko S. Filipović zapisuje: „Visoko po kosama i stranama u laktu koji čini rijeka Mala Ukrina raštrkane su „palanke" sela Čečave, jednog od retkih bosanskih sela čije je postojanje dokumentarno osvedočeno za srednji vek."


 

„Ljetopis parohije Čečavske" pisan je po sjećanju. Pisanje je pop Stojan Stanković započeo u 34. godini života, u vrijeme pune zrelosti i očuvanog sjećanja. Kada mu je umro stric Jevrem, od koga je mnogo toga čuo i naučio, Stojan je imao 17 godina i sasvim je sigurno da je mogao zapamtiti mnoge činjenice iz istorije sela i svojih predaka. Način na koji je „Ljetopis" pisan pokazuje odlično poznavanje ljudi i događaja. Otuda se može uzeti kao auten-tičan istorijski izvor.

 

Čečava se prvi put u pisanim izvorima spominje 1323. godine u Povelji bana Stjepana i brata mu Vladislava (Kotromanići), kojom oni nagrađuju kneza Grgura Stipa-novića, dajući mu u baštinu pet sela u tadašnjoj oblasti Usora: „prvo, Čeč'vu, druga Hr'stuš, Tretije Unenovšići Uskrš', D. Volović', e, Modrič' za njegovu virnu službu".1 Navodno, knez Grgur je bio otpremljen ispred bosanske vlastele da od „burskog" (biće: ugarskog) kralja dovede zaručnicu banu Stefanu.