Skip to content Skip to left sidebar Skip to footer

Episkop Vranjski Pahomije (Gačić)

Rođen je 17. oktobra 1952. godine u selu Čečavi, opština Teslić, od oca Novaka Gačića i majke Vasilije (rođ. Jotić). Na krštenju je dobio ime Tomislav.

Bio je iskušenik u manastiru Ozren i u manastiru Visoki Dečani, gdje je 1973. godine zamonašen i rukopoložen za đakona od episkopa raško-prizrenskog G. Pavla. Po završetku bogoslovije u Prizrenu, odlazi 1975. godine na Teološki fakultet u Atinu, gdje je diplomirao 1980.godine. Episkop slavonski G. Emilijan, rukopoložio ga je 4. decembra 1980. godine u čin jeromonaha u manastiru Vavedenje u Beogradu.

Poslije toga dvije godine provodi u Palestini, Sinaju, manastirima Egipatske pustinje, Svetoj Gori i Japanu. Godine 1983. dolazi u manastir Banju kod Priboja na Limu, odakle odlazi i provodi izvjesno vrijeme u manastiru Rača i manastiru Grgeteg.

Za nastojatelja manastira Papraća biva postavljen 1. jula 1985. godine od episkopa zvorničko-tuzlanskog gospodina Vasilija, odakle je izabran za episkopa vranjskog.

 

 

„… U ovaj, za mene, dan sv. Pedesetnice, kada se na mene izli blagodat Svetog Duha, moje misli idu u moj rodni kraj, u selo Čečavu u stradaloj Bosni, gdje me je Bog, preko mojih roditelja Novaka i Vasilije, uveo u ovaj svijet kao njihovo sedmo dijete. Sa blagorodnošću se sjećam njihovog truda oko moga podizanja i vaspitanja. Od njih sam naučio osnovna znanja iz vjere, ne rječima nego u primjerima. Nažalost, zbog poodmaklih godina i ratne situacije u Bosni, nisu bili u mogućnosti da fizički budu prisutni ovdje u ovom svetom hramu na mom rukopoloženju ali svojim molitvama i mislima oni su ovdje sa nama.

 

Veliku blagodarnost dugujem Jedinom Dobrom Darodavcu Bogu, što je na mom duhovnom životnom putu poslao da sretnem duhovne velikane kao što su: Blažene uspomene igumana Pahomije (Kralj) učenika episkopa Nikolaja Velimirovića — od koga sam naučio osnove monaštva; Oca Irineja — sadašnjeg episkopa bačkog, od koga sam postrig u resofora monaha u manastiru Dečanima primio; Njegovu Svetost patrijarha Pavla, koji me je, kao episkop raško-prizrenski rukopoložio u prvi stepen sveštenstva, a evo danas u najviši stepen sveštenstva, zajedno sa ostalim arhijerejima mi daje, izvršavajući odluku Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve, što mi je posebna radost i čast.

 

Kako da se ne sjetim ovdje duhovnog velikana ave Justina Popovića, kod koga sam se mnogo čemu dobrom naučio, koji se danas raduje zajedno sa nama, jer njegov rodni grad Vranje, doživi čast, da Srpski patrijarh sa otačestvenim arhijerejima, izvrši moju hirotoniju.

Zatim, blažene uspomene: episkopa zvorničko-tuzlan-skog Longina, kod koga sam kelejnik bio; episkopa slavonskog Emilijana, koji me je u čin sveštenika rukopoložio; proigumana hilandarskog Nikanora, koji me je u malu shimu zamonašio; Makarija dečanskog; Save češkog; Porfirija atinskog; Misaila panteleimonskog; Joakima karejskog; Pavla ermupoljskog; Nikolaja Sajama japanskog i mnogih drugih, koji su svaki na svoj način doprinijeli da sam danas. „Po blagodati Božijoj jesam što jesam" (I Kor. 15, 10). Svima ovima pomenutim, kao i ostalima koje nisam pomenuo, duhovnim nastavnicima i voćama, sa kojima sam dolazio u kontakt u Srbiji, Grčkoj, Svetoj Gori, Palestini, Sinaju, Egipatskoj pustinji i ostalim mjestima vladavine Božije, dugujem sinovsku blagodarnost i ovoga i onoga svijeta, jer su kao vrijedne pčele u mene slagali ono što je dobro i na taj način, me pripremili za prijem punoće blagodati. Tako ako šta ima, dobro i čestito u meni, to je Božije i njihovo, a ono što je loše to je moje.

 

U ovaj za mene radosni dan Pedesetnice, duboko sam i tužan i zabrinut, zbog stradanja srpskog naroda u Bosni i Hercegovini, kao i drugim mjestima. Molitveno se sjećam svih onih stradalnika i junaka novih Jugovića i Obilića, koji život svoj položiše za vjeru pravoslavnu i slobodu zlatnu. Takoće se sjećam i svih mojih parohijana, papraćke parohije, sveštenika i poznanika iz zvorničko-tuzlanske eparhije, koji su željeli da doću i ovu molitvenu radost sa nama podijele, ali zbog ratne situacije u Bosni i Hercegovini, nisu mogli da toj svojoj želji udovolje, nego su ostali da se bore za krst časni i slobodu zlatnu. Bog da ukrepi desnice njihove. Poručujem njima, iako sam otišao od njih i dalje ću se truditi da im pomognem u njihovoj pravednoj borbi, koja im je nametnuta, u prvom redu molitvom, a i ostalim što bude u mojoj mogućnosti.

 

Dragi moji eparhioti, kao treći episkop vranjski sa strahom primam žezal pastira u vranjskoj eparhiji, kao vidljiv znak uprave Crkve Božije, smireno se pokoravajući nevidljivoj upravi Gospoda Isusa Hrista koji je glava Pravoslavne crkve i pastirenačelnik sviju pravoslavnih hrišćana.

Sinovski blagodarim Njegovom preosveštenstvu episkopu zvorničko-tuzlanskom Vasiliju, koji se očinski starao o meni poslednjih sedam godina i koji me je predložio, za ovu uzvišenu službu, Svetom arhijerejskom saboru Srpske pravoslavne crkve.

Takođe duboku blagodarnost odajem dosadašnjem vašem pastiru, mome prethodniku episkopu Savi, koji Vas je mudro vodio i zajedno sa vama se potrudio da ovo molitveno slavlje bude ovakvo veličanstveno.

 

Prizivajući blagodat Svetog Duha na sve nas, slavimo ga i veličamo sa Ocem i Sinom — Trojicu jednobitnu i nerazdjelnu, sada i u sve vjekove. Amin."

(„Pravoslavlje", 15. septembar 1992)

0 Comments

Још нема коментара

Оставите коментар

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *

Ово веб место користи Акисмет како би смањило непожељне. Сазнајте како се ваши коментари обрађују.