Skip to content Skip to left sidebar Skip to footer

Poratni razvoj

Organizacija državne vlasti u Čečavi počinje osni-vanjem Mjesnog narodnog odbora (MNO) 1944. godine. NJegov predsjednik bio je Gavro Simeunčević a sekretar Mika Jotanović. Sjedište mu je bilo prvobitno u kući Filipa Lukića, a zatim u prostorijama osnovne škole u Gornjoj Čečavi. 1946. godine MNO se preselio u tek sagrađenu drvenu zgradu u blizini Zadružnog doma u Donjoj Čečavi. U to vrijeme njegov predsjednik je bio Mirko Petrović a sekretar Branko Simić iz Osredaka. Sa osnivanjem opštine Čečava (1950) sjedište državne administracije seli se u adaptiranu zgradu bivše štale koju je sagradila za svoje potrebe Seljačka radna zadruga. Predsjednik opštine bio je Stojan Pepić, a sekretar Dragan Prodić.

Prvi matičar u Čečavi bio je je Sveto Subotić. Posli-je njega kraće vrijeme kao matičar radi Dušan Krunić, ugledan mještanin i veoma pismen čovjek. Samovoljno je napustio državnu službu i časno služio crkvi sve do duboke starosti. Poslije njega poslove matičara u Čečavi dugo godina obavlja Stojan Miljić. Matične knjige vode se od 1946. godine. Matične evidencije iz ranijeg perioda preuzete su iz crkvenih knjiga.

Zemljoradnička zadruga osnovana je u Čečavi 1946. go-dine. Bavila se snabdijevanjem (trgovinom) i otkupom. NJen prvi predsjednik bio je Mika Jotanović, a knjigovođa Boško Tešić. Sjedište zadruge bilo je u zgradi doma u Gornjoj Čečavi. Iz Gornje Čečave zadruga je preseljena ukuću Filipa Lukića, gdje se nalazila sve do izgradnje zadružnog doma u Donjoj Čečavi 1949. godine. U to vrijeme poslovođa zadruge bio je Sveto Lukić, a knjigovođa i dalje Boško Tešić. Poslije Svete Lukića zadrugu preuzima Đorđo Jović. Sveto Lukić postaje upravnik zadruge 1951. godine, a poslove knjigovođe preuzima Slavko Đekić. Zadruga se 1963. godine pripojila Zemljoradničkoj zadruzi „Jedinstvo" u Tesliću. Zemljoradnička zadruga je imala svoje prodavnice u Gornjoj Čečavi, Donjoj Čečavi, Ukrinici, Rastuši i Tedin Hanu a magacin za otkup u Donjoj Čečavi. Od objekata prvo je sagradila veliku zidanu zgradu zvanu „mlin" (danas stara prodavnica u centru sela) a kasnije (1948) i danas postojeću zgradu Zadružnog doma. Oba objekta građena su dobrovoljnim radom mještana. Zadruga je otkupljivala pragove za prugu, suve šljive, šumske plodove (kupinu), ljekovito bilje (koru paslijeske, lipov cvijet) i puževe. Kupinu je prodavala preduzeću „Vitaminka" iz Banja Luke, a kasnije „Šapčanki" iz Šapca. Pružne pragove otkupljivalo je državno preduzeće „Kooperativa" iz Sarajeva i imalo je svoj otkupni punkt u Doboju. Pragovi kupljeni u Čečavi vozili su se na impregnaciju u Slavonski Brod i kasnije u Vitez.Poslijeratna kolektivizacija nije mimoišla ni Čečavu. U Donjoj Čečavi 1949. godine osniva se Seljačka radna zadruga čiji je prvi predsjednik bio Bogdan Stanković. Poslije njega na čelu zadruge su Stojan Pepić i Jovo Dujaković. Seljačka radna zadruga je dobrovoljnim radom članova prvo sagradila veliku štalu iznad puta za Gornju Čečavu, a potom zgradu zvanu „magacin". Zgrada štale je kasnije preuređena za potrebe MNO, magacin postaje skladište, a potom prodavnica građevinskog materijala. Zadruga je izgradila i obore za svinje preko potoka Čečavica (pored puta za Prodanoviće) a planirala je izgradnju istih objekata i na Crkvinama. Prestala je sa radom 1950. godine, njenu imovinu preuzela je Zemljoradnička zadruga. 

 

Vršidba. Vršalicu pokreće „Aran" (oko 1960)

 

 Pošta u Čečavi otvorena je 1953. godine. Prvi upravnik pošte bio je Đorđo Jović a dostavljač Vlado Kuzmanović. Oba su ove poslove obavljali do odlaska u penziju. Pošta iz Teslića donošena je dva puta nedjeljno. Donosio ju je na konju Lazo Tomić.

Ambulanta u selu je otvorena 1952. godine. Prvobitno je radila kao higijenska služba. Stalni medicinski radnik bio je Stojan Malić. LJekar iz Teslića dolazio je dva puta nedjeljno. Dok je postojala pruga „doktor" je dolazio šumskom dresinom a poslije skidanja pruge terenskim vozilom „gaz" putem preko Ukrinice. Prvi ljekar koji je dolazio u Čečavu bio je Ivan Krasni. Poslije njega duže vrijeme dolazili su doktor Kaluđerović Dragan i doktor Dević. Stalni ljekar u Čečavi bila je Mehmedović Nura, posljednjih deset godina pred rat.Osmogodišnja škola u Čečavi otvorena je i verifikovana školske 1964/65. godine, kada je izvršen upis petog i osmog razreda. U osmi razred upisani su učenici iz Čečave koji su do tada osmogodišnju školu pohađali u Tesliću i okolnim mjestima. Kraće vrijeme nastava je izvođena u zgradi zvanoj magacin (do decembra 1964. godine) a za to vrijeme vršena je adaptacija zadružnog doma koji je Zemljoradnička zadruga ustupila Prosvjetnoj zajednici. Prvi direktor Osmogodišnje škole bio je nastavnik Pavle Savković. Prvi nastavnici koji su došli u Čečavu bili su Ratko Petković i Miomir Damjanović.

Željeznička pruga koja je povezivala Čečavu sa Teslićem demontirana je 1963. godine od Tedin Hana do dvana-estog kilometra. Tada je prekinuta jedina komunikaciona veza Čečave sa gradom. Makadamski put za Teslić postojao je preko Ukrinice, ali je bio loš i teško prohodan na dijelu od Čečave do Ukrinice. Poseban problem za vožnju predstavljalo je brdo zvano Arapovac. Oštar uspon i loša podloga onemogućavali su prolaz zimi i u kišnim periodima pa su mještani put nasipali dobrovoljačkim radom. Dugo vremena se svake nedjelje iz Čečave išlo sa zapregama na tu akciju.

Prvi autobus za Čečavu prošao je ovim putem u novem-bru 1971. godine. Bio je to autobus sa 24 sjedišta u adaptiranom teretnom vozilu sa dvije vuče „TAM 5000". Mještani su ga zvali „hladnjača". Bio je ofarban u plavo i imao je karoseriju koja je podsjećala na hladnjaču. Saobra-ćao je dva puta dnevno. Prvi vozač bio je Drago Despić a kondukter Vitomir Nunić. Autobusku liniju je održavalo Komunalno preduzeće iz Teslića. Popularna hladnjača pojavljuje se u filmu „Polenov prah" čije sekvence su snimane u Tešnju. Elektrifikacija Čečave izvršena je 1971. godine. Bez struje je samo ostao najudaljeniji zaseok Cvijići u kome ima nekoliko kuća koje ni danas nemaju struju.

Osamdesetih godina u Čečavi je otvorena ekspozitura Privredne banke Sarajevo i Veterinarska stanica. Izgrađena je nova osmogodišnja škola 1977. godine, ambulana i prodavnica. Izgraćene su dvije stambene zgrade sa stanovima za nastavnike. Centar sela je 1974. godine dobio vodovodnu i kanalizacionu mrežu. Kanalizacija je izgrađena po projektu za naseljeno mjesto do 15 hiljada stanovnika. Voda je u selo dovedena sa udaljenosti od 2760 metara (sa Ukrinice). Centar sela ima uličnu rasvjetu. Telefonizacija sela nije izvršena tako da u najužem centru ima samo dvadeset telefonskih pretplatnika.

Srpska demokratska stranka za opštinu Teslić osnovana je u Čečavi na Preobraženje (19. avgust) 1990. godine. Osnivačkoj skupštini prisustvovao je dr Radovan Karadžić, prof. dr Milisav Mićević, član Glavnog odbora stranke i Nenad Rankić, sekretar Glavnog odbora. Predsjednik Inicijativnog odbora Srpske demokratske stranke za opštinu Teslić bio je Dušan Kuzmanović iz Ukrinice. Prvi predsjednik Mjesnog odbora SDS u Čečavi bio je Branko Stanković. Na godišnjicu osnivanja stranke u Čečavi su boravili Momčilo Krajišnik i prof. Vojislav Maksimović. Čečava je izabrana za mjesto osnivanja stranke zbog svog istorijskog značaja i veličine. U razgovoru sa ljudima stekao sam utisak da danas SDS u Čečavi ima malo pristalica. Uz nezadovoljstvo politikom mahom se navode činjenice da Čečavaca nema ni na jednom položaju u opštinskim državnim organima, a ni u organima stranke. Dvojica mjesnih čelnika stranke (Jovo Tomić i nastavnik Milorad Marković) napustili su stranku i otišli iz Čečave u toku rata.

Ratne okolnosti (1992—1995) učinile su život stanovništva veoma teškim. Zaustavljanje privrede i priv-rednih tokova imali su za posledicu oskudicu novca i svih vrsta roba. Čečavci se izdržavaju od prinosa sa svojih imanja i novčane pomoći rodbine iz inostranstva. Prosječna plata onih koji imaju sreću da rade iznosila je 1995. godine oko 100 dinara. Primjera radi, sudija je mjesečno primao 140 dinara, a daktilograf u sudu 70 dinara. Prosječne penzije kvalifikovanih radnika iznosile su oko 40 dinara. Čečavci koji su penzije ostvarili u Sloveniji mogli su da žive pristojno: njihove penzije iznosile su 300—400 njemačkih maraka. Kurs marke često se mijenjao i u oktobru mjesecu 1995. godine iznosio je 2,8 dinara za 1 marku. Kilogram brašna u Čečavi koštao je 1,5 dinar, kilogram šećera 8 dinara a jedno pivo 2,7 dinara. Cijena benzina kretala se oko 4 marke. Kilogram teletine koštao je 12, junetine 10 dinara. U isto vrijeme cijene u Srbiji su bile za neke vrste roba i dvostruko niže. Šećer je koštao 4 dinara, pivo 0,80 dinara, benzin oko 4 dinara.

Dvije autobuske linije za Čečavu u toku dana drži javno preduzeće „Autoprevoz" iz Teslića a dvije privatni prevoznik Žarko Gačić (relacija Teslić—Plana). Cijena prevozničke usluge iznosi 4 dinara.

 

0 Comments

Још нема коментара

Оставите коментар

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *

Ово веб место користи Акисмет како би смањило непожељне. Сазнајте како се ваши коментари обрађују.