Skip to content Skip to left sidebar Skip to footer

Raskrsnica Dragalovci

Oni koji se iz političkih razloga bave statistikom često navode da Čečavaca nikada nije bilo u lokalnim političkim i državnim organima i da su namjerno i smišljeno zaobilaženi. Na ovo su ljudi iz politike odgovarali da Čečavci u Tesliću nemaju svojih sposobnih ljudi.

Vjerovatno Čečavci s pravom negoduju što nema njihovih ljudi na važnim političkim i državnim položajima u Tesliću. Od Drugog svjetskog rata naovamo samo je jedan Čečavac bio predsjednik opštine (Vlado Jotanović) i samo jedan sekretar Opštinskog komiteta SK (Stojan Milić). Priča o nedostatku sposobnih ljudi iz Čečave izmišljena je da bi se očiglednoj činjenici dalo kakvo-takvo objašnjenje. Čečavci odgovaraju da se drugi plaše njihove sposobnosti i da ih zbog toga zaobilaze.

Za priču o Čečavcima u politici i na vlasti interesantna je jedna druga pojava. Čečavce Teslić nikada nije interesovao ni posebno privlačio. Činio im se mali, dalek i na zaobilaznom putu. Zato su odlazili na suprotnu stranu: na Dragalovce, pa vozom u bijeli svijet. Oni nemirnog duha i pogleda uprtog u zvijezde, kako je govorio daroviti sveštenik Stojan Stanković za svog sina Veselina, u potrazi za znanjem, kretali su u Srbiju i završavali u Beogradu i Novom Sadu. Bili su to utrti putevi „Privrednikovih" pitomaca. Tamo su uspješno završavali škole, nalazili posao i ostajali da žive. Danas u Novom Sadu postoji kolonija Čečavaca, mladih i uspješnih privrednika koji imaju svoje firme. Tamo su Zoran Stanojević, Stojan Majstorović, Branko Tomić i Rajko Jotanović. U Beogradu uspješno rade Jovo Mikanović i Radomir Savić, suvlasnici firme „Astra".

Mladići opasani snagom, željni rada i zarade, odlazili su iz Dragalovaca noćnim vozom na zapad. Zaustavljali su se u Zagrebu i Zidanom Mostu i kretali po Hrvatskoj i Sloveniji u potragu za teškim i za njihove prilike dobro plaćenim fizičkim poslovima. Završavali su mahom na gradilištima i željezničkim prugama širom Hrvatske i Slovenije kao fizički radnici. Veliki broj Čečavaca radio je u ŽTP „Zagreb" na poslovima konobara u brzim vozovima na svim relacijama. Nije bilo brzog voza koji je dolazio iz Zagreba a da u njemu bar jedan konobar nije bio iz Čečave.

Sedamdesetih godina, mnogi Čečavci su radili kao građevinski preduzetnici širom Dalmacije. Na Dugom otoku (Sali) dugo godina su neprekidno radili Novak Tešić, Vid Đekić, Novo Stanojević i Vlado Stanojević (Jevrić).
Poslednji rat je većinu Čečavaca u Hrvatskoj unesrećio. Mnogi su ostali bez posla i vratili se u Čečavu. U Sloveniji ih je najveći broj ostao. Oni koji su ostali ne razmišljaju o povratku. Za njih su preduzimljivi Čečavci odmah uveli redovne autobuske linije vikendom. Iz LJubljane za, Čečavu autobusku liniju drži Dragan Prodanović Šabija a iz Celja Živko Gačić. Autobusi iz Slovenije kreću četvrtkom poslije podne i dolaze u Čečavu petkom ujutru. Nazad se vraćaju nedjeljom ujutru.
Ostanak ovih ljudi u Sloveniji i Hrvatskoj za Čečavce je od velike koristi. Preko njih penzioneri primaju slovenačke penzije, vlasnici mašina snabdevaju se rezervnim dijelovima, nabavljaju se lijekovi, a mnogi se i izdržavaju od njihove pomoći.


0 Comments

Још нема коментара

Оставите коментар

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *

Ово веб место користи Акисмет како би смањило непожељне. Сазнајте како се ваши коментари обрађују.